Het gaat nog wel even duren, horen we, onze thuisquarantaine. We moeten ons voorbereiden op een andere manier van samen leven, werken en leren. Ik merk dat ik, na kunst- en vliegwerk van en met collega’s om het onderwijs ‘gewoon’ door te kunnen laten gaan, aan het nadenken ben over hoe dat nieuwe leren eruit kan gaan zien. 

Zelfredzame studenten

De afgelopen weken kwamen er blij verraste berichten voorbij over studenten die een stuk zelfsturender, oplossingsgerichter en flexibeler bleken dan wij hadden kunnen bedenken. Als docenten schieten we in een reflex om de kaders te herschrijven, we breken onze hoofden over hoe we toetsen kunnen digitaliseren en ondertussen zoeken studenten manieren om anders aan te tonen dat ze hun leerdoelen hebben behaald. Ze vinden andere onderzoeksmethoden, gaan in overleg met opdrachtgevers en buigen in overleg met docenten projectopdrachten om zodat ze die tot een ander, maar nog steeds goed einde kunnen brengen.

Studenten blijken een stuk zelfsturender, oplossingsgerichter en flexibeler dan wij hadden kunnen bedenken.

Zou het zo kunnen zijn dat we lang te weinig beroep hebben gedaan op het zelforganiserend vermogen van onze studenten? Als ze zien dat wij onze best doen maar het ook even niet weten, gaan ze meedenken en -doen en komt er een grote hoeveelheid creativiteit los. Hebben we ze in het nabije verleden misschien niet genoeg uitgenodigd en uitgedaagd?

Ander beroep

Het hbo, waar ik docent ben, leidt op tot een beroep. Ik heb inmiddels geen idee meer hoe het beroep eruit ziet waar eerstejaars studenten, die in september starten met een studie, over 4 of 5 jaar in terechtkomen. Hoe ‘het werken’ in het algemeen eruit ziet. Ik weet alleen dat het anders is dan nu, en ook anders dan de reguliere trends konden voorspellen.

Dus studenten beginnen in september aan een (wat vorm betreft aangepast) onderwijsprogramma dat inhoudelijk misschien niet meer aansluit bij wat er straks in het beroepenveld nodig is. 

Om studenten voor te bereiden op de toekomst, moeten we de ontwikkeling van studenten een prominentere plek geven in ons curriculum.

Dat leidt mij tot de voorzichtige conclusie dat het, even los van de vorm, essentieel is om nu te investeren in die 21st century skills, die een tijdje hip en happening waren maar waarover ik inmiddels niet meer zoveel hoor. Of aan ‘bildung’. Naast ‘beroepsvorming’ aandacht voor ‘algemene vorming’. Voor alle studenten. Want natuurlijk zijn er nu ook genoeg studenten die het niet overzien zien, die er niet uitkomen en niet weten wat ze aanmoeten. Heel begrijpelijk. Het zou kunnen zijn dat we ze door een aangepaste focus in ons onderwijs beter kunnen voorbereiden op een onzekere en mogelijk grillige beroepstoekomst. Als we de ontwikkeling van flexibiliteit, initiatief, (persoonlijk) leiderschap en samenwerking, om maar wat te noemen, (ook) een prominente plek geven in ons curriculum, vertrouw ik erop dat het met die beroepsuitoefening van al onze studenten hoe dan ook wel goed komt.

Bijdrager
Vind je artikelen van Marjan leuk? Volg op sociale media!
Comments to: Beroeps Onderwijs: wankele benen?

    Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

    Attach images - Only PNG, JPG, JPEG and GIF are supported.

    Inloggen

    Leuk dat je mee wilt doen!
    Door je aan te melden kun je actief deelnemen aan de discussie over toekomstbestendig onderwijs. Volg je favoriete onderwerpen of auteurs, reageer op posts en deel je eigen inzichten in je eigen posts.
    Doe mee!
    Meld je aan en doe mee met onze zoektocht naar toekomstbestendig onderwijs.

    Wil je ook meeschrijven?
    Of wil je meedoen aan de discussie?